Un novo material para transformar enerxía solar a un prezo “case regalado”

Denomínase Perovskita e, grazas as súas prometedoras propiedades, permitirá fabricar células fotovoltaicas máis eficientes e baratas sen algunhas das desvantaxes que ten o silicio, o material máis usado na actualidade nos paneis solares. Este estraño mineral é relativamente difícil de encontrar no codia terrestre e foi descuberto por primeira vez no ano 1839 durante unha expedición do xeólogo alemán Gustav Rose polo montes Urais, o cal nomeo esta peculiar estrutura cristalina en honor ao famoso mineraloxista ruso Lev Perovski(1792-1859). A principal facultade deste mineral é que, a diferenza doutras redes cristalinas, pode estar constituída por un amplo mosaico de compostos químicos tantos orgánicos como inorgánicos, o que lle permite absorber moi ben a luz e  faino un bo condutor. Esta propiedade fixo que o interese da comunidade científica por esta rede cristalina híbrida fora aumentando progresivamente nos últimos cinco anos. Na actualidade, utilízase a base química deste mineral para producir novos exemplares de Perovskita en laboratorios de investigación de todo o mundo.

 

 

imagen

 

O material en si mesmo é moito máis fácil e barato de fabricar que o silicio porque o seu proceso de cristalización é sinxelo e empréganse materiais que non son caros. Para obter unha lámina de perovskita nun laboratorio mestúranse dous sales, normalmente Ioduro de chumbo e Ioduro de metilamonio sobre un placa delgada de vidro e quéntase a 100 graos centígrados durante 60 minutos. Ademais, o material é moi tolerante aos defectos, é dicir, non necesita unha calidade excelente, a diferenza doutros materiais semicondutores como o silicio, que requiren unha estrutura perfecta porque a presenza de defectos limita as súas posibilidades de semicondutor. A pesar das limitacións que aínda presenta, converteuse nun dos materiais máis interesantes que están a ser investigados na actualidade e considérase un dos avances máis prometedores para mellorar a vida dos cidadáns e transformar os procesos industriais. A eficiencia das celas solares aumentou rapidamente en poucos anos xa que a primeira cela de perovskita que se fixo tiña unha eficiencia do 3%. Hoxe en día superouse o 20% e fai cinco anos era inferior ao 8%, convertendo esta tecnoloxía na de maior rendemento ata a data. Con todo, as celas de perovskita  lles falta moito para saíren ao mercado debido a que son aínda unha tecnoloxía incipiente que segue a presentar moitos problemas sen resolver. O problema máis grave está relacionado ca estabilidade da súa estrutura. Ao parecer, os dispositivos necesitan ser moito máis estables fronte á humidade, a presenza de osíxeno e a temperatura. Non é estable cando se expón á luz, o que supón un problema moi serio porque o seu principal uso é para fabricar celas solares. Mentres un panel solar de silicio ten agora unha vida de 25 ou 30 anos, a perovskita ben encapsulada pode durar uns catro meses, pero logo degrádase. Por outra banda, tamén se presentou unha liña de investigación con máis posibilidades a curto prazo, que consiste en combinar as celas de perovskita coas de silicio en dispositivos tándem que poidan absorber unha parte máis ampla do espectro electromagnético para lograr que sexan máis eficientes, é dicir, aproveitar as vantaxes de ambos para conseguir mellores resultados. Con todas as súas vantaxes e inconvenientes, está nova tecnoloxía levantou moita espectación ao seu redor e non son poucas as empresas que xa amosaron o seu interese por introducila no mercado tan pronto como para 2020.

Que pensades sobre este novo material e o súa posible aplicación na obtención de enerxía eléctrica? Que importancia creedes que pode ter para o medio ambiente esta noticia?, e para nós? Que outras fontes de enerxía renovable coñecedes a parte da solar? Saberiades explicar cal é o mecanismo de funcionamento dunha placa fotovoltaica?

URL de noticias relacionadas co post:

http://www.elmundo.es/ciencia-y-salud/ciencia/2018/01/29/5a64c234268e3e497a8b4601.html

https://www.technologyreview.es/s/3709/un-material-para-generar-energia-solar-precio-casi-regalado

 

O grave problema dos opiáceos en EEUU

Para aqueles que non o saiban, en farmacoloxía utilízase tradicionalmente o termo “opiáceo” para referirse a calquera derivado natural o semi-sintético da morfina, unha potente droga usada frecuentemente en medicina como analxésico ou anestesia. A morfina, a súa vez, obtense do opio, una sustancia que se extrae da adormideira ou planta da mapoula, e que da nome a estas substancias. O opio lévase utilizando dende fai séculos para tratar a xente con dores moi intensas e aparentemente irremediables, pero tamén é unha das sustancias máis aditivas do mundo e un consumo de opiáceos excesivo ou descontrolado pode levar a graves problemas de drogodependencia que na maioría dos casos, se non son tratados a tempo, acaban desembocando na morte por sobredose. Debido a isto, é responsabilidade dos profesionais sanitarios, como os médicos, a de administrar e prescribir opiáceos só a aqueles pacientes que verdadeiramente os necesitan e estean nunha situación de dor insoportable, facéndolles previamente conscientes dos riscos que o seu consumo pode levar consigo.

 

imagen

Con todo, nos últimos anos os casos de adición aos analxésicos opiáceos en EEUU teñen aumentado de maneira alarmante por todo o país. Na maioría dos casos os afectados, ao non poder conseguir máis receitas dos seus médicos de cabeceira, recorren a unha alternativa máis barata: a heroína, a cal obteñen de forma ilegal nas calles de mans de traficantes. Desgraciadamente esta secuencia de eventos prodúcese con cada vez máis frecuencia no Estados Unidos ata o punto ser a primeira causa de morte accidental entre os seus habitantes. Segundo o Centro Estadounidense de Control e Prevención de Enfermidades, cada día morren 91 estadounidenses por sobredoses de substancias opiáceas. Catro veces máis que fai 15 anos. Só en 2015 os opiáceos, entre medicamentos e heroína, mataron a 33.000 persoas; máis do dobre de vítimas que os homicidios. O actual problema da adición aos opiáceos é tan grave que o propio goberno chegou a caraterizalo como unha “epidemia” e segundo as súas declaracións vai ser tratado coma “unha emerxencia de saúde pública” e non como un simple problema de “trafico de drogas”. Un dos culpables sinalados desta terrible situación foron as industrias farmacéuticas que dende 1999 cuadriplicaron a súa venta de opiáceos ao público. Ao parecer, ao longo das últimas dúas décadas estas empresas levaron a cabo varais campañas de marketing nas que promocionaban opiáceos como a oxicodona ou o fentanilo como calmantes “de gran fiabilidade e sen elevados riscos”, cando estes dous mesmos medicamentos foron responsables da maior parte dos casos.  Un comité do Senado norteamericano está a investigar ata que punto as cinco maiores fabricantes de opiáceos, Purdue Pharma, Johnson & Johnson, Insys, Mylan e Depomed, foron responsables dos casos de adición a analxésicos. Por outra banda, tamén se puxo en cuestión o papel de varios médicos que receitaron opiáceos aos seus pacientes en situacións que nos que non eran realmente necesarios como para calmar unha simple dor de costas ou unhas migrañas. Aínda así, na maioría dos casos os médicos nunca se veron afectados xa que sempre que prescribían un opiáceo, como medida de seguridade persoal, facían firmar ao paciente un formulario no que se deixaba claro que o médico non era de ningún modo responsable de que o seu paciente puidera desenvolver unha adición aos opiáceos en xeral.

A actual epidemia de adicción aos opiáceos que sofre este país foi definida como a peor crise de drogas en toda a súa historia polo que o goberno federal está destinando moitos recursos a tratar este grave problema de saúde nacional que chegou incluso a reducir a esperanza de vida media norteamericana no último ano. Entre as medidas levadas a cabo destacan as destinadas a construir novos centros de rehabilitación e mellorar os tratamentos para os adictos e as campañas de prevención contra o abuso destes medicamentos. En España, dende 2015 o número de casos de adictos a opiáceos de prescripción tamén ten aumentado, aínda que a situación aquí está moi lonxe das cifras de afectados EEUU.

Por que pensades que son máis abundantes os casos de adición a opiáceos de prescripción en EEUU que en España? Creedes que pode ter algo que ver co noso sistema de saúde pública? Que opinades sobre a responsabilidade das farmacéuticas nestes casos de adición? Ata que punto son responsables das consecuencias dos medicamentos que elaboran e venden aos seus pacientes? Coñecedes algúns dos tratamentos típicos que reciben as persoas que están intentando rehabilitarse dun problema de adición a analxésicos opiáceos?

Noticias relacionadas co post:

http://www.eldiario.es/sociedad/opioides-adiccion-tramadol-fentanilo_0_685932151.html

https://www.elconfidencial.com/mundo/2017-04-12/opiaceos-adiccion-heroina-estados-unidos-epidemia_1360874/

http://www.elperiodico.com/es/sociedad/20171221/opiaceos-reduce-esperanza-vida-eeuu-6511395

 

ERUPCIÓN DO VOLCÁN AGUNG NA ILLA DE BALI

A erupción do volcán Agung, na illa indonesia de Bali, levou ás autoridades do país a elevar a alerta ao máximo e a ordenar a evacuación dunhas 140.000 persoas, o equivalente ao número de residentes nun radio de 10 quilómetros desde o volcán. Polo menos 22 pobos próximos ao volcán víronse afectados pola choiva de cinza e os oficiais recomendaron á poboación o uso de máscaras como medida preventiva ante posibles intoxicacións. Ademais, a gran columna de cinzas de ata 3.000 metros de altura que saía do volcán provocou que se cancelaran todos os voos que puideran pasar preto da illa, deixando e milleiros de turistas atrapados en Bali a espera de que a situación non vaia a máis e poidan volver aos seus fogares.

imagen

O aumento esporádico e alarmante da actividade sísmica durante o mes de Setembro na illa advertiu as autoridades de Indonesia da erupción que estaba por vir polo que reuniron a un grupo de xeólogos que se adicaron a estudar o estado do volcán. A través dun estudo detallada da cámara magmática situada debaixo do monte Agung  puideron determinar que o incremento na actividade sísmica foi provocada pola ascensión dunha masa de magmas que durante a súa elevación deu lugar a rotura de varias fallas orixinando diversos sísmos por toda a illa. Conscientes de que a erupción estaba preto de acontecer as autoridades esperaron a que aparecesen as primeiras sinais de perigo para levar a cabo o plan de evacuación que tiñan preparado para un radio de 10 km ao redor do crater. O arquipélago indonesio aséntase dentro do denominado Anel de Lume do Pacífico, unha zona de gran actividade sísmica e volcánica formada polos límites da placa do pacífico que é sacudida por miles de tremores ao ano, a maioría de escasa magnitude. Neste caso, a illa volcánica de Bali situase nun límite entre a Placa do Pacífico e a placa Australiana, polo que non é a primeira vez que experimenta un proceso xeolóxico como este: entre febreiro de 1963 e xaneiro de 1964 se produciu non monte Agung unha forte erupción volcánica, considerada a máis devastadora en Indonesia en todo o século XX,  que provocou unha enorme cantidade de danos materiais e a perdida de centos  de vidas humanas. Ironicamente, a illa de Bali é un dos destinos turísticos máis visitados de todo o arquipélago debido as súas fermosas praias tropicais. Pese ao éxito desprazamento de miles de persoas fora da zona de perigo de volcán, as autoridades indonesias están tendo problemas ca evacuación de poboación dos pobos preto de Agung. A meirande parte deles son granxeiros que se negan a marchar ata que os seus animais sexan evacuados con eles, pero tamén existen residentes que pensan que están a salvo do perigo e queren permanecer nos seus fogares.  As autoridades tentan persuadirlles para que o fagan  adiantando que poderían ter que recorrer á forza.

Que medidas preventivas e preditivas contra erupcións volcánicas coñecedes a parte das mencionadas nesta noticia? Creedes que as autoridades de Indonesia realizaron un bo traballo de prevención contra o volcán Agung? Cal e vosa opinión sobre as persoas que se negan a deixar o seus fogares? Creedes que deberían ser evacuados a forza? Que riscos coñecedes que estean asociados a unha erupción volcánica?

 

Superbacterias resistentes aos antibióticos

O descubrimento de antibióticos como a penicilina revolucionaron a loita médica contra as infeccións bacterianas. Xunto coas vacinas, a gran mellora na hixiene e outros avances, o seu desenvolvemento foi o responsable do aumento espectacular da esperanza de vida da poboación en Occidente, que se mantiña por baixo dos cincuenta, cunha media mundial de trinta e un, entre outras cousas porque, se en 1900 as tres primeiras causas de falecemento nos países eran enfermidades infecciosas como a pneumonía, a tuberculose e a diarrea ou a gastroenterite, no presente ningunha delas o é. Non por nada a aplicación da penicilina é considerada por moitos científicos o logro máis importante da medicina no século pasado. Malia isto, a resistencia que teñen adquirido miles de millóns de bacterias en todo o mundo contra os antibióticos convencionais, como a bacteria Streptococcus pneumoniai (bacteria responsable da penumonia que actualmente é totalmente resistente ao efecto da penicilina), pon en xaque a medicina moderna e ameaza con devolvernos a ese escuro pasado anterior ao descubrimento de Fleming.

imagen

O mal uso dos antibióticos por parte de gran parte da poboación explica este aumento progresivo das resistencias bacterianas. A crenza popular de que os antibióticos serven para curar a gripe ou o arrefriado, as cales son enfermidades causadas por virus, ou a automedicación sen consultar aos médicos de cabezeira conleva unha serie de repercusións moi serias para a saúde global.  Ademáis a vertedura de antibióticos nas augas e o seu uso intensivo en gando para consumo humano tamén contribúen a aumentar as resistencias e o contaxio directo por carne mal cociñada. Os antibióticos matan bacterias atacando algunha das súas funcións esenciais para a vida. As penicilinas por exemplo bloquean a síntese da parede celular, outros antibióticos evitan que se formen proteínas e tamén os hai que paralizan a replicación do ADN. Ao final sobreviven as bacterias que son capaces de desenvolver estratexias bioquímicas que destrúen o antibiótico. Segindo a máis pura concepción darwinista, conseguen adaptarse  e evolucionan ata que dan coa fórmula para facerse inmunes en cuestión de poucas xeracións, é dicir, en semanas. Así, no momento en que se introduce un antibiótico na práctica clínica, empeza a conta atrás da súa vida útil. Canto máis expostas estean as bacterias aos antibiótico antes faranse resistentes. Por iso é fundamental usar o antibiótico idóneo no momento, a dose e duración adecuadas.

Case todos os antibióticos actuais prodúcenos a partir de bacterias ou fungos que viven no chan. Estes microbios, presentes en todo o planeta, íllanses nos laboratorio, multiplícanse e enfróntaselles as bacterias patóxenas. Para defenderse segregan substancias que os científicos recollen para explotar o seu potencial terapéutico. As compañías farmacéuticas adicáronse durante decadas a recoñecer e aproveitar estes mecanismos de defensa e poder desenvolver  con eles os actuais antibióticos. Con todo, cada vez resulta máis difícil para os investigadores atopar novos bactericidas naturais, o que lles leva a buscalos nos lugares máis inhóspitos como a fosa das Marianas, de 10 quilómetros de profundidade no Océano Pacífico, ou o deserto de Namibia. Nas profundidades do mar de Xapón achouse a bacteria Verrucosispora maris, que produce unha molécula que funciona contra a tuberculose multirresistente e as cepas imbatibles de estafilococo dourado,  Staphylococcus aureus, que deixou de ser sensible ás penicilinas habituais hai décadas e agora é moi letal. Outra solución que se plantexou para facerlle fronte a aparición destas superbacterias foi deseñar novos antibióticos sintéticos con novos mecanismos de defensa capaces de sorprender aos parasitos evolucionados, aínda que a súa posta en práctica non é doada xa que a creación dun mecanismo así leva moita experimentación e creatividade, resultando moito máis sinxelo coller os resultados que a natureza obtivo empiricamente mediante millóns de anos de evolución que ter que inventalos nos mesmos nun laboratorio.

Despois de todo o explicado nesta noticia sobre as bacterias e os antibióticos: Que pensades sobre a problemática actual das bacterias super resistentes aos antibióticos? Cal creedes que é a mellor forma de facerlles fronte? Creedes que se deberían tomar medidas dende o goberno ou as asociacións internacionais da saúde?  Que máis sabedes sobre o descubrimento da penicilina? Coñcedes outros casos de bacterias inmunes a antibióticos convencionais?

Fontes da noticia:

https://www.elindependiente.com/futuro/2016/10/23/superbacterias-jaque-humanidad/

 

 

 

 

Canta forza pode ter unha onda?

Na costa noroeste de Irlanda, ademais de atopar a Calzada dos Xigantes, unha paisaxe de prismas basálticos producidos polo arrefriamento dunha caldeira volcánica. Na península de Annagh Head, atópase unha zona onde se acumulan rochas tan grandes coma coches, que poden chegar a pesar 50 toneladas, arrastradas por algún tipo de forza moi potente ata decenas de metros cara a costa. Pero, que as moveu?

Imagen de la península de Annagh Head

 Segundo un novo estudo publicado por unha universidade irlandesa e grazas as novas simulacións por ordenador, concluíron que as ondas habituais nesta tormentosa rexión son capaces de arrancar anacos de rochas de ata 100 toneladas e lévalas terra ata a costa.

Normalmente, só se considera que os tsunamis poden arrastrar rochas de 30 toneladas, as tsunamitas, pero nesta zona atopouse unha rocha de 48 toneladas e 4’3 metros de largo, 115 metros máis alá da liña da marea; e os investigadores encontraron probas de que non foron arrastradas por tsunamis. Esas probas, baseáronse na comparación de rochas de Nova Zelandia (zona na que hai rochas arrastradas por tsunamis), coas irlandesas. Ao combinar datos históricos e oceanográficos e ao aplicar modelos matemáticos concluíron que o tamaño das rochas de Annagh Head, é compatible coas ondas das tormentas que alí se forman.

Cos resultados deste estudo esperan que se poidan estudar formacións en todo o mundo.

 

http://www.abc.es/ciencia/abci-arrastro-rocas-pesadas-como-camiones-costa-irlanda-201711282157_noticia.htm

 

Novas: máis perto do que esperábamos?

Antes de empezar a falar da noticia principal, débese ter claro a diferencia entre “nova” e “supernova”.

-As novas son un fenómeno frecuente na Vía Láctea, e actualmente calcúlase que hai 35 cada ano. Ocorren cando unha anana branca (estrela colapsada por falta de hidróxeno) se xunta nun sistema binario con outra estrela e lentamente lle rouba o gas das súas capas externas, utilizando ese gas para as fusiones termonucleares, o que causa que brille máis do normal.

-Cando estas ananas brancas absorben demasiada masa e superan o límite de Chandrasekhar, proceden á fusión instantánea de todo o seu núcleo: isto dispara unha cadea de explosións termonucleares (supernova) que destrúe a estrela expulsando todo o material que a formaba e posiblemente formando un “burato” negro.

Nova/sistema binario                                                 Supernova

      imagen imagen

Agora que (espero) o entendestes, conto a noticia:

Detectouse unha nova a 200.000 anos luz da Terra,  nunha galaxia veciña. Creen que é a nova de unha das ananas brancas más luminosas de todos os tempos.

Grazas a que, aparte de luz visible, as novas emiten grandes cantidades de radiación en forma de raios UV e raios X, os astrónomos puideron analizar a temperatura e a composición química de este obxecto.

«Os datos de raios X mostraron que a masa da anana branca está cerca do máximo teórico: a acreción de máis material podería facer que acabara destruída en forma de supernova», dixo nun comunicado Kim Page, investigador na Universidade de Leicester e coautor do estudio.

Sabedes algo máis do universo? Esqucín algo na noticia? Contádeo nos comentarios.

Fuente principal: http://www.abc.es/ciencia/abci-detectan-explosiones-nova-mas-luminosas-todos-tiempos-201710130232_noticia.html

 

Son as moscas tan inofensivas como pensamos?

   As moscas, si, esas molestas criaturas que revolotean sempre cerca da túa cara. Son pesadas, si, pero poden ser máis perigosas do que pensábamos. ¿Como? Ao transportar patóxenos daniños para o ser humano. Segundo un estudio do microbioma de 116 moscas e moscardóns de tres continentes diferentes, un grupo de investigadores liderados por Donald Bryant, descubriron que, en algúns casos, estas moscas portaban centos de especies diferentes de bacterias, moitas das cales son daniñas para os humanos. Debido a que as moscas a miúdo viven cerca nosa, os científicos sospeitan que desempeñan un papel na propagación de enfermidades. Según Bryant, nas patas e nas ás é onde  hai maior diversidade microbiana no corpo da mosca, o que suxire que as bacterias utilizan as moscas como lanzadeiras.” É posible que as bacterias sobrevivan á viaxe, crezan e se estendan sobre unha superficie nova”. De feito, o estudio amosa que cada paso de centos que da unha mosca deixa unha pista de colonia microbiana, así, a nova superficie soporta o crecemento bacteriano.

                             mosca.jpg - 83.36 Kb

Os moscardóns e as moscas domésticas, ámbalas dúas especies de moscas carroñeiras, a miúdo están expostas a materia antihixiénica porque usan feces e materia orgánica en descomposición para alimentar as súas crías. Alí poderían recoller bacterias que actuarían como patóxenos para os seres humanos, plantas e animais. Sorprendentemente, as moscas recolectadas en cortes do gando portaban menos patóxenos que as de ambientes urbanos, o que indica que o potencial para que as moscas transmitan enfermidades pode aumentar cando hai máis persoas presentes.

A min sorprendeume a noticia, xa que non me esperaba que criaturas coas que convivimos diariamente poidan transmitir certas enfermidades. Aínda así, non creo que sexa para tanto nin que causen ningunha enfermidade grave. Vos que opinades?

Fontes; Quo

 

Adeus as bolboretas

Un recente estudo da unión europea descubriu algo que xa moitos no demos conta e é que a cantidade de especies de insectos coma os saltón ,as bolboretas ,as abellas etc… que se encargan de polinizar as plantas que nós consumimos están a decrecer en numero de forma case alarmante levándoa algunhas especies case ata estar en perigo de extinción. Isto xera un efecto en cadea que fai desaparecer as especies que se alimentan deles.

 

imagen

As causas  disto debémolas ao uso de pesticidas extremadamente prexudiciais contra as abellas e outros insectos ademais da continua destrución do seu hábitat natural .

Que opinades de isto? Algunha vez vos puxestes a pensar o difícil que e encontrar una xoaniña cando antes estaban por todas partes?
Fontes :El pais ,https://elpais.com/elpais/2017/09/19/ciencia/1505835144_925754.html

 

Godwana;un continente baixo illa Mauricio

Un grupo de científicos encontraron no océano Índico algúns restos dun posible continente que se desintegrou hai 200 millóns de anos.

 

imagen

 

Este descubrimento levouse a cabo grazas ao achado duns minerais de fai 3000 millóns de anos sobre a superficie desta illa. Os científicos chegaron á conclusión de que non era normal que se atoparan minerais con tanta antigüidade nun lugar tan recente. Así concluíron que se trataba dunha pequena peza do antigo continente que se rompeu dende a illa de Madagascar, cando África, a India, Australia e a Antártida se separaron formando o océano Índico.

O xeólogo Ashwal di que o feito de ter encontrado minerais tan antigos en Mauricio demostra que alí “ existen materiais da codia terrestre moito máis antigos que soamente puideron orixinarse nun continente”. Tamén sostén que a ruptura implicou “ unha fragmentación complexa que tivo lugar con fragmentos de codia continental de varios tamaños deixados á deriva dentro da conca do océano Índico en evolución”

 

Este descubrimento danos información sobre os mecanismos das placas tectónicas e sobre os epicentros oceánicos novos.

 

 

FONTE: EL ESPAÑOL

 

 

Riqueza material contra riqueza ambiental.

Cada día son máis os perigos que ameazan a nosa biodiversidade a nivel mundial. Un exemplo disto é a tala de bosques tropicais na selva amazónica de xeito indiscriminado e que non para de aumentar xa que, ademais da ameaza da gandaría e agricultura, agora tamén está a da minaría. Hai que ter en conta que este problema non só afecta ás especies, tamén ao clima.
A actividade mineira no Amazonas foi responsable do 10% da deforestación entre 2005 e 2015. Estes resultados mostran que a minaría é unha das principais causas da tala de bosques amazónicos. Un estudo demostrou que o 90% da deforestación tivo lugar fóra das reservas estatais. Esta deforestación foi 12 veces maior ao arredor das minas que dentro delas.

Dúas das máis coñecidas compañías extractoras de minerais en Brasil cooperaron nuns estudos para investigar os impactos da minaría nestes bosques a largo prazo. Encontraron que eran responsables da deforestación de 70 quilómetros de bosque dentro das súas reservas. Isto mostra que a deforestación da selva amazónica estendese a grandes distancias desde a extracción dos minerais.

Tamén hai que ter en conta que as actividades da minaría e todas as relacionadas teñen un impacto ambiental, incluíndo isto dende a creación de novas rutas de transporte (carreteiras, ferrocarrís e aeroportos) ata diversas infraestruturas como expansión urbanística.

imagen

 

Na actualidade, as empresas precisan de licencias medioambientais, que non contemplan os posibles danos que poidan causar fora das reservas estatais e que constitúen un factor fundamental na deforestación. Nesta disputa entre riqueza material contra riqueza ambiental que tan presente se atopa no mundo actual, cal pensades vós que é o camiño que pode levarnos a unha solución que non acabe en catástrofe?

Fonte:  http://www.elmundo.es/ciencia-y-salud/ciencia/2017/10/24/59ee41e822601d936b8b4605.html