Visión de raios X durante as operacións?

Como ben sabedes, nunha operación pode chegar a complicarse por certas circunstancias…

O cirurxián Rubén Pérez Mañanes, descubriu unha técnica para facilitar entre outras cousas as operacións mediante a utilización de capas de información de 3D. Débese empregar unhas gafas de realidad aumentada e tecnoloxía 3D personalizada. Grazas a este descubrimento podemos proxectar capas de información 3D para intervir con máis precisión, podemos saber a posición exacta do problema. Tamén, simplifica a localización e  a orientación da intervención , mellora os resultados e acorta o tempo sin ningún risco.

A partir do estudo radiolóxico do paciente elabórase unha imaxe das estruturas anatómicas e da lesión ou tumor que padezca o enfermo. Con iso, imprimimos en 3D unha plantilla que se adapta a un punto anatómico concreto. Esa plantilla leva un marcador óptico que o podemos ver coas gafas e indícalle ao sistema onde se deben proxectar as reconstrucións en 3D. É dicir, isto vese como un holograma sobre o paciente, e si queres podes seleccionar qué capa de información queres ver. Isto permítenos ganar seguridade e precisión.

 

imagen

Esta técnica, probouse con unha paciente que tiña un sarcoma de Ewing na perna (un tipo de tumor), que foi todo un éxito. Este cirurxián cóntanos que a súa sensación é como si tivera raios X. Esta técnica pode utilizarse en diferentes tipos de cirurxía (non só no cáncer) e ademais é moi útil nas operacións que hai zonas de acceso máis difícil. Tamén teñen a posibilidade de utilizar esta técnica a través de un smartphone, en lugar de gafas, co cal sería moitísimo máis económico e facer que a aplicación sexa máis fácil.

Na miña opinión, paréceme un gran avance para a ciencia, xa que as operacións, hoxe en día son moi complicadas e cada vez dentro do noso corpo hai partes novas e son difíciles de atopar. A parte de iso, esta técnica permítelle aos cirurxiáns ter moita máis información, mellorar os resultados, acurtar os riscos e ter máis precisión e seguridade sobre esa enfermidade. Ademais, penso que é bastante útil xa que se pode utilizar en diferentes tipos de cirurxías, non especificamente nunha, e con un marxe de erro inferior a un milímetro.

E vos que opinades deste descubrimento? Estariades dispostos a que utilizaran esta técnica no voso corpo?

Fonte: El Mundo

 

UNHA MISIÓN AO CENTRO DA TERRA PARA VER UNHA NOVA CAPA

 

 

imagen

 

     No ano 2025 un grupo de investigadores planea taladrar o manto da Terra ata unha profundidade de 2900 kilómetros e estudar o movemento das placas tectónicas, para así poder entender mellor o mecanismo dos terremotos.

Esta xesta levaraa a cabo a Axencia Xaponesa para a Ciencia e a Tecnoloxía Marítimo- Terrestre (Jamstec), xunto con expertos de Estados Unidos e Europa. Van a avanzar por vía submarina, xa que a codia continental e o dobre de grosa no chan continental que baixo o océano. Pensan perforar nas inmediacións do arquipélago de Hawai.

Para chegar ó manto, teñen que perforar uns 7 quilómetros de profundidade, van utilizar un buque de perforación similar ó que se usa nas plataformas petrolíferas.

     Na actualidade, sábese que a superficie terrestre está dividida en aproximadamente 17 placas e que cerca do 99% dos terremotos ocorren cando estas placas chocan. Na zona de contacto entre placas hai enormes  forzas de fricción que, cando se liberan, xeran os tremores. Se esta zona de contacto estivera perfectamente lubricada este movemento entre placas daríase con más suavidade e  evitaríanse os tremores, por iso é importante saber cal é a dureza do manto e canta auga hai nel.

Penso que avanzamos moito no estudo dos terremotos, pero: chegaremos a saber con exactitude cando se vai a producir un terremoto e onde? Lograremos neutralizar un sismo? Seremos quen de construír infraestruturas capaces de resistir un terremoto?

Fonte:  LMNeuquen

 | Ciencia y Vida

 | Investigación

 - 17 julio 2018

 

 

Martemotos? Bolsas de magma no planeta vermello? Vida?

 

Resultado de imaxes para sonda insight

 

O pasado 26 de novembro, a sonda InSight da NASA amartizou con éxito cargada cun sismógrafo e outras ferramentas que axudarán a descubrir como funciona Marte por dentro. En maio deste ano, a NASA lanzou esta sonda, que está equipada con sismógrafo ultrasensible, o máis preciso e compacto construído ata o momento. Tamén conta con unha sonda de fluxo de calor, e outros aparellos de medida, como medidores de presión, cámaras, termómetros, etc.

A amartizaxe custou, pois só foi posible tras unha difícil manobra de sete minutos onde a sonda tivo que pasar de 20.000 a o km/h. Despois de todo mereceu a pena, pois a sonda pousouse exitosamente nunha chaira marciana sen case pedras (todo area), e cunha inclinación de 4 graos. Todo iso facilita moito a investigación, pois ó non haber rocha ríxida, facilita a perforación, ó igual que a inclinación case inexistente.

InSight tardará aínda 2-3 meses en instalar os instrumentos necesarios, e outros tantos en comezar coa recolección de datos, pero a espera merecerá a pena, posto que os datos recabados serán usados para descubrir, a través dos rebotes das ondas sísmicas producidas por martemotos, a localización de bolsas de magma, ou de auga líquida que poderían achegarnos á posibilidade dunha vida pasada en Marte. A sonda tamén nos permitirá saber como de “morto” está Marte xeoloxicamente falando.

E a vós que vos parece esta noticia? Credes que Marte será parecido á Terra no interior ou non? Habería vida nalgún momento? E por último, credes que é correcto usar o término “xeoloxía” para referirse a Marte e outros planetas, posto que xeoloxía significa “ciencia que estuda a Terra”? Que outro término propoñedes?

 

Bibliogafía:

 

-Video de Cdeciencia en youtube.

-Noticia en abc.

 

O perigoso desplazamento do Etna

Os científicos levan anos investigando por que na costa siciliana o Etna se está a desprazar cara o mar. Os investigadores creen que se debe ao peso do propio monte xunto ca acción das placas nas que se sostén, situadas no fondo do mar. O vulcanólogo Alessandro Bonforte di que os agretamentos que este desprazamento pode causar no chan son un perigo para as infraestruturas se se producen en zonas urbanizadas.

Para medir os posibles desprazamentos, Morelia Urlaub (investigadora alemana) e o seu equipo utilizan unha tecnoloxía que consiste en instalar durante uns meses, neste caso foron 15 meses, cinco instrumentos baixo o mar que mediante ondas sonoras detectan se ocorreu algún cambio na distancia entre eles, isto significaría que o fondo mariño se moveu.

Penso que este descubrimento é moi importante porque así, si isto lle acontece a outro volcán, os investigadores xa saberán o que pasa e como actuar. Tamén é necesario para evitar desfeitas urbanas e riscos importantes ás persoas que viven preto del. Entón, por que pensades que a xente sigue vivindo alí a pesar deste risco?

Fonte: El País 10/10/2018

 

Investigadores colocan instrumentos de medición ao lado do Etna

 

As arañas zombies

Ao escoitar zombie o último que imaxinamos é unha araña , pero unha avéspora parasita , Zatypota percontatoria , converte as súas infortunadas arañas en zombies.

Todo comeza cando a avéspora deposita os seus ovos na araña, os cales eclosionan dentro dela e a larva que sae delas, cómese a araña desde adentro, pero antes diso  obrígalle  a construírlle unha tea de araña especial onde a avéspora poida vivir mentres  termina de comer a araña. Ata o momento é un misterio como a avéspora controla o comportamento da araña.

 Hola

O que é fundamental saber é se os parasitos tamén poden controlar aos seres humanos… Que pasaría se o mal humor cho dera unha lombriga que vive alegremente nos teus intestinos?

 Fonte: https://www.abc.es/ciencia/abci-terrible-avispa-convierte-zombis-aranas-201811302122_noticia.html

 

 

AREA NEGRA NAS COSTAS GALEGAS

Compañeiros e compañeiras, a pouco máis de 100km das nosas casas en Cedeira, atópase unha praia moi peculiar, composta por area negra non volcánica.

imagen

Atópase na Serra da Capelada, onde están os acantilados máis altos da Europa Occidental; destaca o contraste entre o negro e o verde da natureza. É a única praia do mundo composta por area negra non volcánica; a cor débese a que son rochas ultramáficas (cor negro) baixas en sílice e cun alto contido en magnesio e ferro.  A praia ten un difícil acceso, pero os animais salvaxes da zona fan que se  manteñan os camiños semiabertos. Recoméndase non ir a praia porque ten un perigoso acceso e  no caso de ir, tense que levar un guía experto, porque é moi doado perderse.

 Coñeciades a existencia desta praia? Gustaríavos ir?

 INFORMACIÓN: Encontrei un vídeo na Voz de Galicia, pero despois busquei na páxina web galiceando.

 

De Galicia a Nova York a pé?

A capa externa da Terra, a litosfera, está dividida en placas que se moven uns centímetros cada ano. Hai millóns de anos había un supercontinente, é dicir, todos os continentes que coñecemos actualmente estaban unidos formando un solo continente, chamado Panxea que se foi separando ao longo do tempo. Crese que nuns millóns de anos volverase a formar outro supercontinente. Hai moitas teorías sobre a súa formación, pero hai 4 moi posibles.A separación de Panxea deu lugar ao océano Atlántico, o cal se segue expandindo e en consecuencia fai que o océano Pacífico se encolla. No Pacífico hai un anel de zonas de subdución, zonas onde a litosfera oceánica é empurrada ata a mesosfera, o que axuda a que o océano Pacífico encolla achegando así os continentes.

Unha das ideas propón que a Antártida chocaría con America e estes con África e Eurasia. Este supercontinente chamase Novopanxea. Outra hipótese di que os continentes uniranse por culpa dunha zona de subdución no Atlántico, actualmente inexistente, e dará lugar a Panxea Última. A terceira especulación explica que se aparecesen novas zonas de subdución no Atlántico e as do Pacífico seguiran funcionando os océanos desaparecerían e entón tería que crearse outro novo para poder reemprazalos. Neste escenario a fenda que atravesa Asia dende o oeste de India hasta o Ártico abriríase para dar lugar a ese novo océano e daría lugar a Aurica, o suposto supercontinente. Australia situaríase casi no centro, o Extremo Oriente e América xuntaríanse e as placas europeas e africanas reuniríanse con América debido o cerre do Atlántico. A última suposición propón que o supercontinete formarase no Polo Norte  debido a irregularidades no manto herdadas de Panxea. Neste caso o Atlántico e o Pacífico seguirían abertos. Este supercontinente chamaríase Amasia.

Resultado de imagen de aurica supercontinent

Todas me parecen probables pero na miña opinión, Aurica é a máis probable porque segundo o ciclo de Wilson no Atlántico está a formarse unha zona de subdución o que provocará que o océano deixe de medrar e incluso poida chegar a encoller ata desaparecer, o océano Pacífico xa está encollendo e a greta panasiática pode separarse máis dando lugar a ese suposto océano.

¿Que vos parecería, se seguiramos vivos dentro duns millóns de anos, poder ir dende Galicia ata Nova York camiñando?  ¿Ou ata calquera outro lugar do mundo?

Fonte: The Conversation, 03/12/2018

 

Sabiades que estamos rodeados de minerais?

 

imagen

Aínda que moitas veces non nos deamos conta, estamos rodeados de minerais, é dicir, que case todo o que temos ao noso arredor está feito con minerais, incluso esa pastilla que tomamos cando temos un dor de cabeza e o noso teléfono móbil.  Moitas veces pensamos que os minerais só son “pedras”, pero en realidade non, que non valen nada. Sen eles nada sería o mesmo, e con eso quero dicir que a nosa vida sen eles cambiaría completamente.

Ao longo da historia, o sector mineiro tivo moi mala fama polo impacto medioambiental que causaba, pero a medida que vai pasando o tempo van aparecendo novas formas de extraer minerais dunha maneira menos prexudicial para o medio ambiente, incluso que non prexudiquen absolutamente nada.

Tamén é importante que reciclemos os minerais para conseguir un modelo de minería sostible co medio ambiente. Sabiades que cando reciclades o voso telefono móbil, estades evitando que exploten unha canteira de cobalto no Congo? É un dato curioso e estou segura que a maioría de vos non o sabiades.

Vos que opinades? Creedes que seriades capaces de vivir sen minerais? Se é así, como?

 

Descubrimento dun novo órgano do corpo humano

 En pleno século XXI os científicos continúan descifrando os secretos do complexo corpo humano.  Ata o momento, pensouse que o órgano máis grande da anatomía humana era a pel, un órgano vital que ten a capacidade de rexenerarse, ser impermeable, resistente… Un novo estudo publicado polos científicos dunha Universidade de medicina de Nueva York, descubriron unha característica do corpo humano que afecta a función de todos os órganos e que podería competir coa pel por ser o órgano máis grande. Encóntrase debaixo da pel e recubre moitos dos órganos do aparato respiratorio, dixestivo e excretor. Chámase intersticio e é un conxunto de tecidos cheos de líquido que actúan como amortecedor, protexendo os músculos e os órganos.

imagen

Como é evidente, os científicos  xa coñecían a existencia deste espacio entre órganos e células, pero nunca antes se tratara como un órgano. Este descubrimento é debido grazas as tecnoloxías baseadas en sondas que nos ofrecen unha vista microscópica dos tecidos, o intersticio é determinado como un órgano e como un dos máis grandes.

Pareceume moi interesante saber que existe un novo órgano no noso corpo, e ademais, máis grande ca pel. Vos sabiades que existía este novo órgano? Que vos pareceu o descubrimento?

FONTE: EcoPlanet.es

 

O novo método para rexenerar dentes e osos

 O tecido máis duro do noso corpo é o esmalte dental que é case completamente inorgánico. Así permite aos dentes resistir aos elementos máis duros, ácidos ou quentes. Este esmalte case sempre se acaba desgastando e non hai maneira de recuperalo. Este desgaste deixa ao descuberto pequenas terminacións nerviosas do dente que fan de calquera refresco un sufrimento. Nestes momentos, para calmar a dor, aplican unha especie de capa de verniz que cubre o dente, pero non é moi duradeiro nin resistente.

Las técnicas existentes no son capaces de regenerar el esmalte dental.

Comparación de las estructuras cristalinas del esmalte dental y de la estructura sintética, en diferentes escalas.

Gracias a un equipo de bioenxeñeiros da Universidade de Valladolid están a desenvolver unha técnica para crear materiais orgánicos e cristalinos coa estrutura do esmalte. Con este tratamento aplicaríase sobre os dentes unha capa de proteínas que, ao entrar en contacto coa saliva, formaría unha fina capa de esmalte artificial moito máis dura e duradeira que o verniz. Este material sintético retén un alto contido orgánico, polo que non é tan resistente como o esmalte natural. Pero este ten a capacidade de auto-rexenerarse en caso de desgaste, cousa que o dental non fai. Os investigadores xa están probando o novo método en medicina rexenerativa de dentes e osos.

Eu penso, que esta investigación pode chegar a ser unha gran solución para este problema que é tan común na nosa sociedade. Se nun futuro padecerades esta enfermidade, gustaríavos probar este novo tratamento?

FONTE: El País