Riqueza material contra riqueza ambiental.

Cada día son máis os perigos que ameazan a nosa biodiversidade a nivel mundial. Un exemplo disto é a tala de bosques tropicais na selva amazónica de xeito indiscriminado e que non para de aumentar xa que, ademais da ameaza da gandaría e agricultura, agora tamén está a da minaría. Hai que ter en conta que este problema non só afecta ás especies, tamén ao clima.
A actividade mineira no Amazonas foi responsable do 10% da deforestación entre 2005 e 2015. Estes resultados mostran que a minaría é unha das principais causas da tala de bosques amazónicos. Un estudo demostrou que o 90% da deforestación tivo lugar fóra das reservas estatais. Esta deforestación foi 12 veces maior ao arredor das minas que dentro delas.

Dúas das máis coñecidas compañías extractoras de minerais en Brasil cooperaron nuns estudos para investigar os impactos da minaría nestes bosques a largo prazo. Encontraron que eran responsables da deforestación de 70 quilómetros de bosque dentro das súas reservas. Isto mostra que a deforestación da selva amazónica estendese a grandes distancias desde a extracción dos minerais.

Tamén hai que ter en conta que as actividades da minaría e todas as relacionadas teñen un impacto ambiental, incluíndo isto dende a creación de novas rutas de transporte (carreteiras, ferrocarrís e aeroportos) ata diversas infraestruturas como expansión urbanística.

imagen

 

Na actualidade, as empresas precisan de licencias medioambientais, que non contemplan os posibles danos que poidan causar fora das reservas estatais e que constitúen un factor fundamental na deforestación. Nesta disputa entre riqueza material contra riqueza ambiental que tan presente se atopa no mundo actual, cal pensades vós que é o camiño que pode levarnos a unha solución que non acabe en catástrofe?

Fonte:  http://www.elmundo.es/ciencia-y-salud/ciencia/2017/10/24/59ee41e822601d936b8b4605.html

 

Desenvolvemento de dúas potentes ferramentas para correxir o material xenético das células humanas

Dous estudos presentados este mércores, realizados por importantes equipos de investigación fixeron relevantes avances na tecnoloxía de edición xenética. As melloras logradas aumentaran moito as posibilidades de que estos métodos poidan usarse nun futuro para investigar ou curar enfermidades.

Desarrollan dos potentes herramientas para corregir el material genético

No estudo presentado na revista ” Nature ” o equipo de David Lui desenvolveu un novo método capaz de cambiar unha das letras coas que está escrito o código xenético humano : A, C, G e T. Cada unha delas representa unha molécula , chamadas adenina, citosina, guanina e timina, e todas elas caracterízanse pola súa tendencia a colocarse en parellas, por exemplo a A coa T, a C coa G, e viceversa.

Este avance é moi importante xa que ao redor da metade das 32.ooo enfermidades xenéticas relacionadas coa presencia dunha letra errónea e a súa correspondente parella, poderíanse resolver con este cambio de parella, A-T a G-C.

Pola outra banda temos o estudo presentado para revista “Science” realizado polo equipo de Feng Zhang. Os autores presentaron unha modificación de potente técnica de edición do ADN, CRISPR ( “Clustered Regularly Interespaced Short Palindromic Repeats” ) e adaptárona para modificar o ARN, unha molécula xenética que actúa coma intermediario nas células, entre o ADN e as funcións que son necesarias para a vida. A nova técnica, chamada REPAIR, permite solucionar as “avarías” que causan enfermidades a un nivel distinto do ADN, o que ten moita importancia na investigación e na busca de novas terapias.

Fonte: http://www.abc.es/ciencia

 

Peixes drogados?

Así é, un estudo realizado en varias universidades (Unha estadounidense e as outras dúas tailandesas) chegou á conclusión de que no río Niágara, río no cal foi realizado o estudo e está localizado entre a fronteira de Estados Unidos con Canadá, os peixes que habitan nel, maioriatariamente percas negras americanas, teñen un elevado nivel de antidepresivos no seu corpo, especialmente no cerebro e no fígado. Xusto estas dúas partes do peixe son as que o ser humano non consume, e se fose así, a persoa estaría recibindo tamén antidepresivos.

Esto débese principalmente á contaminación. No caso do río Niágara o que ocorre é que, estatisticamente, un de cada oito estadounidenses toma algunha medicina para o cerebro, maioritariamente antidepresivos ou ansiolíticos, que ao defecar e urinar, sóltanse no sistema de alcantarillado pero as depuradoras non detectan e eliminan os principios activos dos medicamentos, de momento, polo tanto, cando todo isto chega ao río no cal viven os peixes e consúmeno e co paso do tempo van acumulando as moléculas dos medicamentos no seu cerebro. Isto afecta ao comportamento dos peixes, tanto en grandes cantidades coma en pequenas cantidades. Non é tan visible en pequenas cantidades pero en certos comportamentos nótase, coma por exemplo movéndose moi rápido. Tamén afecta á identidade sexual dos peixes, xa non só no río Niágara, se non, incluso en Galicia está ocorrendo; os peixes están cambiando de sexo debido á contaminación que non permite a producción de hormonas. Todo isto non só afecta a estes peixes, se non aos outros animais que os comen, coma por exemplo garzas ou nutrias. No caso das persoas, estos niveis non son tan altos coma para non consumilos xa que onde se concentran máis as moléculas dos medicamentos destes peixes, non é consumido por o ser humano.

Que pensades sobre isto? Pensades que realmente é algo perigoso que pode chegar a peor ou non ten tanta importancia?

 

imagen

FONTE: El mundo.

 

Os volcáns empuxaron ao colapso ao Antigo Exipto.

Como todos sabemos, a fame, a inestabilidade interna e o acoso dos romanos acabaron co Antigo Exipto, coincidindo co suicidio de Cleopatra VII no 30 a.C.. Toda esta inestabilidade comezou no 43 a.C. cando o Nilo non medrou, gran problema xa que todo o sistema exipcio dependía desta crecida anual.

Actualmente, una complexa investigación estuda o por que do comportamento do Nilo por aquel entón. Todas as probas recollidas sinalan a unha redución das precipitacións na planicie ecuatorial africana e na meseta etíope, nas fontes do Nilo, que eran as que provocaban as crecidas que mantiñan o Antigo Exipto. Os maiores sospeitosos son as erupcións volcánicas.

As erupcións volcánicas emiten grandes cantidades de gases sulfurosos á estratosfera, onde se oxidan formando pequenas partículas (aerosois de sulfato). Estes reflicten a luz solar incidente de volta ao espazo provocando que chegue menos enerxía á superficie. Esto causa un arrefriamento, menos evaporación e menos potencial para a chuvia. Erupcións preto da cunca do Nilo puideron provocar este fenómeno desencadeando consecuencias no Antigo Exipto. Pero tamén poderían ser erupcións volcánicas no hemisferio Norte as responsables da seca no Nilo. O arrefriamento  pola erupción nesa parte do globo afectado puido provocar ventos cara o Sur creando unha zona de converxencia intertropical (rexión onde ventos de ambos hemisferios de atopan). Polo tanto, os ventos monzónicos non chegarían  a terras altas etíopes onde o Nilo Azul debería encherse de auga.

Esto dáme que pensar, como esta civilización tan avanzada non atopou una alternativa ou saída a esta situación? Que vos pareceu a noticia?  Credes que houbo máis factores que contribuíron na desaparición desta sociedade?

Fonte:    https://elpais.com/elpais/2017/10/17/ciencia/1508227377_259419.html

 

A equivocación dos científicos sobre Marte

O planeta vermello cada día sorpréndenos máis,  demostrouse que os volcáns se formaron 1.000 veces máis lentos que os terrestres. Marte empezou a formar os seus volcáns activos nun período da súa evolución, pero a partir duns análises dos restos duns meteoritos determinaron que os actuais volcáns de Marte formáronse con maior lentitude que os terrestres.

Os seus volcáns teñen a mesma estrutura cos da Terra ao estaren formados pola maior parte de columnas de material ascendente debaixo da codia chamadas plumas de manto. En Marte a codia que se encontra sobre as plumas de manto non se move a diferencia da Terra, como consecuencia as erupcións prodúcense no mesmo punto da superficie durante máis tempo e chegan a formarse volcáns de grandes dimensións.

Ao determinar a idade de meteoritos que se xeraron a partir dun impacto na superficie de Marte fai 10,7 millóns de anos, os científicos puideron determinar o ritmo de crecemento do volcán.Os autores de este descubrimento consideran que redefine o noso coñecemento sobre o vulcanismo en Marte e suxire que o planeta roxo comezou a estar activo a nivel volcánico antes do que se pensaba ata agora.

Vós creedes que este novo descubrimento era imprescindible para entender a evolución do planeta vermello?

imagen

FONTE DE INFORMACIÓN: http://www.rtve.es/noticias/20171003/marte-tuvo-volcanes-activos-antes-se-pensaba/1625682.shtml

 

Os cetáceos son casi persoas.

   Un recente estudio que analizou unhas 90 especies de mamíferos mariños (golfiños, baleas e marsopas) demostrou que estes teñen “culturas” similares ás dos seres humanos.

 delfines.jpg - 73.63 Kb

É de sobra coñecido que algúns animais son máis intelixentes que outros, pero este estudio demostrou unha larga lista de similitudes condutuais que encaixan coas nosas e coas dos primates. Estas características sociais están relacionadas co tamaño do cerebro e coa expansión cerebral (encefalización). Aquí amoso algúns exemplos:

1-Transferencia social de técnicas de caza: Ensinar a cazar e o uso de ferramentas.

2-Caza cooperativa.

3-Vocalizacións complexas: Falar entre si, mímica vocal, silbidos característicos…

4- Cooperación interespecífica con seres humanos e outras especies.

5- Aloparental, cuidar dos fillos que non son seus.

6- Xogo social.

Fontes: Quo.

 

CANÓNS DEBAIXO DA ANTÁRTIDA

É ben sabido que as barreiras de xeo da Antártida son cada vez máis delgadas, pero recentemente un equipo de científicos descubriron que ademais de eso hai enormes canóns que atravesan o seu interior.

Por natureza, o manto de xeo que cubre a Antártida é dinámico pero nos últimos tempos advirten do seu adelgazamento e incluso do seu derrube que fai que se acelere o desprazamento da capa de xeo o que trae consigo a subida do nivel do mar.

Debaixo das barreiras de xeo pódense atopar enormes canóns invertidos, pero sábese pouco da súa formación e de como afecta a estabilidade do manto.

Crese que un tipo se forma por auga subglacial que viaxa polo fondo do manto e que outro tipo formaríase debido a forma na que a auga circula baixo a barreira.

 

Canóns

Vos que credes sobre o derrubamento dos glaciares? Creedes que isto nos pode afectar?

Fontes: Noticias de la ciencia

 

Sismo en Tonga

Un sismo de grado 6 na escala de Richter sacudiu hoxe Tonga, a día mércores día 18 de Outubro. Polo momento non se informou de vítimas e esperemos que así siga sendo…  Non se emitiu alerta de tsunami xa que o hipocentro foi localizado a 10 km de profundidade na foxa de Tonga e a 450 km ao noroeste da capital desta, Nuku’alofa.

Tonga é un país de Oceanía; integrado na Polinesia, subrexión que abarca Samoa, Tuvalu, Kiribati e Tonga.

imagen

Deberiamos resaltar que non é o primeiro sismo que prexudica a Tonga. No 2009 houbo dos sismos simultáneos (un de magnitude 8 e outro de magnitude 8,1) que deixaron tras de si case 200 mortos.

Fontes :

http://www.laprensa.hn/mundo/1117963-410/un-terremoto-de-6-grados-sacude-tonga-en-el-pac%C3%ADfico-sur

http://www.eldiario.es/sociedad/terremoto-grados-Tonga-Pacifico-Sur_0_698530808.html

 

O TERREMOTO MÄIS DESTRUTIVO

   En Xapón do 2011, produciuse uns dos maiores terremotos con tsunami da historia. 

  O 11 de Marzo foi un terremoto de magnitude 9 na escala de Richter o que creou as olas dun maremoto de mais de 10 metros de altura. Segundo os sismógrafos o terremoto durou uns 6 minutos, un tempo interminable para os habitantes de Xapón oriental. O epicentro do terremoto ubicouse no Océano Pacífico a unha profundidade de 32 km, o que produciu o maremoto que agora falaremos del.    Despois do terremoto localizáronse numerosas réplicas por todo Xapón.

 O terremoto produciuse a causa dun desprazamento entre as placas do Pacífico e a  Norteamericana. Neste caso, a placa do Pacífico subduce baixo a foxa de Xapón, e afúndese debaixo de Asia.

 

imagen

 Tras o terremoto produciuse unha alerta dun tsunami que acabaría coa costa pacífica de Xapón, principalmente, e ademais arrasaría outros países como: Australia, Nova Zelanda, Rusia, Indonesia… Esta alerta do tsunami foi a máis grave na escala local de alertas. No aeroporto de Sandai localizouse unha ola de 10 metros de altura, o que fixo que todo quedase inundado, varrendo coches e       edificios. Como consecuencia  houbo uns 13858 mortos  e uns 14377 desaparecidos.

 

imagen

imagen

 FONTES:  https://es.wikipedia.org/wiki/Terremoto_y_tsunami_de_Jap%C3%B3n_de_2011

                       http://www.elmundo.es/elmundo/2011/03/11/internacional/1299824643.html

 

 

Os volcáns “xeados” da Antártida

A superficie da Antártida está composta pola maior capa de xeo que existe no Planeta, contén o 90% da auga doce do mundo. A pesar diso, e por sorprendente que pareza, existen numerosos volcáns durmidos baixo a capa de xeo, uns volcáns que, si espertaran, terían grandes consecuencias sobre o noso Planeta. A pesar de que xa hai moito tempo que se coñece a existencia destes, os científicos acaban de descubrir 100 novos volcáns.

  • Que evidencias hai da actividade destes volcáns no pasado?

Mirando cara ao pasado, relacionáronse dous feitos: o fin da última idade de xeo e a erupción dun volcán da Antártica. O que ocorreu foi que dito volcán expulsou nas súas erupcións uns elementos chamados halóxenos (os cales son capaces de consumir o ozono) que provocaron un antigo burato na capa de ozono, o que fixo que se quentase o hemisferio sur facendo que os glaciares se derretesen e provocando o fin da idade glaciar. Que ocorrese de novo un feito similar non é moi probable, mais tampouco é imposible.

  • Que tería que pasar para que ocorrese un feito como o do pasado?

Un ou varios novos volcáns terían que entrar en erupción cerca das chamadas correntes de xeo, que son ríos de xeo que transcorren a unha velocidade moito maior que  o que se atopa ao seu redor. Cada vez que un dos volcáns entrase en erupción, a capa de xeo volveríaese lixeiramente máis fina, o que incitaría a que dunha forma cada vez máis habitual entraran en erupción máis  e máis volcáns. Este efecto dominó produciríase porque unha vez que un volcán entra en erupción, a súa cámara magmática queda presurizada, é dicir, manteñen a presión; ao mesmo tempo, a capa de xeo impide que os gases saian ao exterior, mais, se a capa se fai máis fina cada vez que un dos volcáns entra en erupción, espertarían moitos máis. En resumo, o que máis debía preocuparnos é o feito de que tan só con que uns poucos volcáns subglaciares, con poucas décadas de diferencia entre eles, entraran en erupción, abondaría para se producira un gran desxeo.

  • Cales serían as consecuencias?

Evidentemente as maiores consecuencias serían para o clima terrestre. No caso de que un dos volcáns fora tan grande que a parte superior do edificio volcánico sobresaíra do xeo, e este entrara en erupción, moitos halóxenos serían liberados cara o ceo, o que podería provocar un maior deterioro da capa de ozono, contribuíndo así a que o quentamento global aumentase e se acelerara o desxeo dos polos. No caso de que os volcáns que explotaran fosen subglaciares tamén habería un gran risco, debido a que a capa de xeo se volve cada vez máis fina; se ademais estes volcáns se atopan cerca de ríos de xeo, o derretemento do xeo produciríase cunha maior velocidade, facendo que o volume dos océanos aumentara bruscamente. Ben é certo que é pouco probable que algún destes sucesos ocorra, mais non é imposible e, se non coidamos o planeta, o risco aumenta dunha maneira considerable.

 

imagen

Fontes:

 

  • https://elpais.com/elpais/2017/09/11/ciencia/1505120475_416788.html

 

  • https://www.xataka.com/ecologia-y-naturaleza/acabamos-de-descubrir-casi-un-centenar-de-volcanes-nuevos-escondidos-en-la-antartida

 

  • http://www.fogonazos.es/2017/09/y-si-despiertan-los-volcanes-bajo-la.html