Pel humana fabricada por unha impresora 3D

Para a fabricación en 3D, utilízanse células do propio paciente que se cultivan no laboratorio. En lugar, de utilizar cartuchos de tinta como nas impresoras normais, utilizan unhas biotintas, é dicir, conteñen un cóctel biolóxico. Este cóctel repártese en catro cilindros de colores, que son como xiringas. Cada xiringa correspóndelle unha cor, por exemplo, a cor azul contén células da epiderme (capa externa da pel), a cor laranxa contén células da derme (capa intermedia), a cor amarela contén plasma humano. Por último, a cor verde contén nutrientes, como por exemplo, proteínas, calcio…

Este proceso empeza con un anaco de pel do tamaño dun selo, que se obtén ca biopsia do doante. Extráense as súas células, unhas 10.000, e logo cultívanse no laboratorio co fin de que se multipliquen ata obter 250.000.000 células. Este número é necesario para obter un metro cadrado de pel. Este proceso dura entre dúas ou tres semanas.

As persoas que crearon este proceso, chámanse José Luis Jorcano e Francisco del Cañizo. Os seguintes pasos que queren conseguir é producir depósitos de pel humana, que se conxelen para utilizar en casos de emerxencia, como por exemplo, queimaduras ou feridas graves, que poden estar no mercado en 2019. E o outro paso, é crear pel humana pero con pelo.

 

imagen

Na miña opinión, esta noticia é un gran avance para a ciencia, xa que nos hospitais a maior preocupación que teñen, e cando lle chega alguén ca pel queimada…falo de grandes queimaduras, por exemplo, nun incendio ou algo semellante. Eles, os médicos, non saben que facer, xa que, non hai nada para remediar iso…Pero agora con este proceso que fabrica pel humana, penso que xa non teñen tanta preocupación, porque teñen esa “pel humana” que protexe esa superficie queimada.

Pensades que é un avance para a ciencia? Creedes que poderán curar moitas peles queimadas ou facer transplantes?

Fonte: El Mundo

 

Os teus excrementos poden curar a outros!

 En numerosas ocasións o tema das feces non é tratado con naturalidade, pois, a todos nós, nos da certa vergoña ou pudor falar disto abertamente. Mais, que pensariades si vos digo que as vosas feces poden mellorar a vida doutras persoas? Ben, pois isto, por incrible que pareza, xa é un feito real  e que demostrou a súa eficacia con algúns pacientes. A eficacia dos excrementos reside nos microbios que estes conteñen cando unha persoa esta sá. O método é chamado transplante fecal, e ten un procedemento moi sinxelo: recóllese unha mostra da microbiota fecal dun doante, despois, esta límpase eliminando os restos fecais e deixando os microbios que serán trasladados á persoa que os precisa. Ademais, ata se están a fabricar cápsulas orais para inxerir!

 imagen

Preguntarádesvos en que casos funciona esta técnica; pois ben, ata o momento foron tratados pacientes coa bacteria Clostridium difficile, a cal é unha das máis resistentes do ámbito sanitario, polo que, en ocasións os antibióticos non son suficientes para combatela. Porén, estanse a investigar máis usos do transplante fecal, como, por exemplo, para combater enfermidades máis graves (enfermidade de Crohn, colon irritable e esclerose múltiple). Outro posible avance que se está a valorar é conxelar a microbiota de todas as persoas, de maneira que, si estas enferman, poidan dispoñer da solución de maneira rápida e eficaz, posto que o proceso de selección dos doantes e longo e complicado. Precisamente de aí ven a necesidade de que este tema sexa tratado con máis naturalidade, pois, en toda España, só existen dous bancos de doazón de feces, que para nada cobren as necesidades das persoas afectadas. Todos estamos acostumados á doazón de sangue, pero cando o que se debe doar son feces, existe un certo rexeitamento, por eso se debe normalizar este proceso e todos debemos darlle visivilidade.

Na miña opinión, esta técnica pode supoñer un gran avance no campo sanitario, xa que as feces son algo natural, sen custo e que desperdiciamos, mais, se queremos que sexa posible, debemos desbotar algúns prexuízos. E vos, que opinades deste descubrimento? Estariades dispostos a recibir un transplante de feces? E a ser doantes?

https://www.elmundo.es/papel/historias/2018/10/23/5bcdc693ca474165618b4649.html

 

Por que se produciron as extincións masivas?

Os científicos creen que a vida no noso planeta superou cinco extincións masivas, e pénsase que foron causadas por enormes erupcións volcánicas, o impacto de grandes asteroides ou por explosións de supernovas. Pero recentemente publicouse  un artigo en “Proceedings of the National Academy of Sciences”, no que se recolle a investigación sobre as causas que produciron a primeira das grandes extincións, hai 450 millóns de anos , cando desapareceron o 85% dos seres vivos do océano, xa que naquela época case toda a vida era mariña. Segundo os investigadores o arrefriamento do planeta causou un episodio de anoxia  global nos océanos, é dicir, a falta ou diminución do osíxeno nas células dos organismos; isto provocou a extinción masiva do Ordivícico e os seres máis afectados foron os trilobites, braquiópodos ou graptolitoideos.

Resultado de imagen de extincion del ordovicico

 Os científicos buscaron probas do ocorrido nos sedimentos dos océanos de entón, e atopáronos nos acantilados da illa de Anticosti, en Quebec, Canadá. Analizáronos cun espectrómetro de masas, na busca de isótopos de uranio, e así puideron estimar a concentración de osíxeno nos solos do pasado. A directora da investigación declarou que os resultados proporcionan a primeira proba dunha anoxia oceánica global e abrupta que se iniciou e continuou nunha glaciación. Tamén dixo que a anoxia foi provocada por un arrefriamento global que reorganizou a circulación oceánica, o que diminuíu o intercambio de osíxeno en vertical dos océanos; isto aumentou a concentración de nutrientes na superficie, o que causou o crecemento explosivo de plancto que realiza a fotosíntese e o osíxeno das profundidades acabouse consumindo.

Este mesmo equipo está investigando outras tres das cinco grandes extincións e creen que a osixenación dos océanos puido ter un gran papel.

Así mesmo, a falta de osíxeno nos océanos, pode ser un problema hoxe en día e no futuro, pois estamos quentando e acidificando os océanos e as augas con estas características teñen menos osíxeno, o que prexudica a moitos animais acuáticos. Así que temos que concienciarnos e coidar os noso océanos!!

http://www.abc.es/ciencia/abci-causa-silenciosa-estuvo-punto-acabar-vida-tierra-201805212120_noticia.html

 

Atopan unha nova estrutura no noso ADN distinta á da “dobre hélice”

  O modelo da dobre hélice estudado durante tantos anos como a única forma de organización do ADN nas células xa non está só. Un equipo de biólogos australianos acaba de descubrir que o noso ADN se organiza en outras estruturas máis complexas e que ata o de agora só se manifestaran en mostras de laboratorio. Este estudo publicado na  Nature Chemistry  describe como ”nudo retorcido” de ADN a nova forma, e confirma que o deseño do noso código xenético é moito máis complexo do que se cría.

imagen

O novo compoñente recibe polos científicos o nome de “motivo intercalado”  e xa fora descuberto na década dos noventa, pero solo fora visto in vitro e nunca en células vivas como é o novo caso.

A partir deste descubrimento os investigadores deberán prestar moita máis atención a esta nova estrutura e ao seu papel na bioloxía das nosas células.

Tendes algunha idea de que son estas novas estruturas? E para que serven?

Fontes: ABC

 

A ILLA DE LIXO NO PACÍFICO XA É TRES VECES MÁIS GRANDE QUE FRANCIA

O continente de plástico, tamén coñecido como illa de lixo, illa tóxica, gran mancha de lixo do Pacífico, remuíño de lixo do Pacífico, illa da contaminación e outros nomes similares, é unha zona do océano cuberta de refugallos mariños e situada no centro do Pacífico Norte. Constitúe un inmenso vertedoiro oceánico que se caracteriza por ter concentracións excepcionalmente altas de plásticos suspendido e outros refugallos atrapados nas correntes superficiais do Pacífico Norte. Segundo un estudo recente da Fundación Ocean Cleanup, a illa de lixo ten xa unha dimensión de 1,6 millóns de quilómetros cadrados. Isto é aproximadamente tres veces o tamaño de Francia ou cinco con respecto ao tamaño de Bos Aires. En comparación, México ten un superficie de 1,9 millóns de quilómetros cadrados, mentres que Perú non pasa de 1,3 millóns. Para a investigación, utilizáronse 18 embarcacións que arrastraron mostras a través de redes de gran envergadura. Con todo, desta maneira non podían medir a extensión total da illa de lixo, así que coa axuda de avións militares, fixéronse fotografías aéreas con sensores especiais para escanear a superficie. Os resultados obtidos teñen moito que dicir sobre a falta total de preocupación polo medio ambiente dos países máis industrializados de América e Asia.

imagen

Por suposto, o 100% dos refugallos son de orixe humana. Os estudos realizados coas mostras recollidas permiten estimar que polo menos o 80% do lixo acumulado neste vórtice provén de zonas terrestres e o 20% de lixo tirado ao mar por barcos. Entre os materiais que compoñen a devandita mancha de lixo, atópase de todo: desde as típicas bolsas de plástico e redes de buques pesqueiros, ata conos de sinalización de tráfico, zapatos, lámpadas e todo produto antrópico que se poida un imaxinar. Dende que se detectou a mancha do Pacífico en 1950, o seu tamaño multiplicouse por 100 e as previsións que hai auguran un crecemento aínda máis acelerado. Na actualidade non existe plan algún por parte de organismos estatais nin supranacionais para limpar estas manchas da vergoña. O feito de que estean localizadas en augas internacionais parece eximir de toda responsabilidade individual aos países que verten os desfeitos. Con todo, esta non é a única illa de lixo que se atopa nos océanos do noso planeta. Detectáronse, polo menos, dous máis: unha no mar dos Sargazos, ao norte das costas de Haití e outra no Atlántico Norte, esta última de centos de quilómetros de longo e cunha densidade de 200.000 fragmentos de lixo por quilómetro cadrado. Debido a estas enormes masas de vertidos flotantes, a superficie dos océano vese ensombrecida por pedazos dispersos de plástico que superan ao plancto nesa parte do océano e expoñen riscos para os peixes, as tartarugas e as aves que se alimentan do lixo. Segundo a ONU, só a mancha do Pacífico causa a morte de 1 millón de paxaros e preto de 100,000 mamíferos cada ano. O máis perigoso son os ínfimos fragmentos que flotan nas augas e son inxeridos por aves e peces. Estes residuos flotantes están formados por compoñentes tales como bifenilos policlorados e hidrocarburos aromáticos policíclicos, os cales producen efectos tóxicos cando son consumidos por erro, provocando mesmo graves problemas hormonais nos animais. As toneladas de plástico tardan varios anos en degradarse é cando o fan pasan a integrarse na dieta de miles de organismos a través das cadeas tróficas. Cabe destacar o desolador caso do cachalote que foi encontrado morto nas costas de Murcia despois de ter inxerido cantidades desorbitadas de plástico.

Cal é a vosa opinión ao respecto destas enormes manchas de lixo flotante do tamaño de países nos océanos? Pensades que estas acumulacións anormais de plástico nos mares poden chegar a afectar a nosa saúde o benestar? Que posibles soluciones creedes que pode haber para este problema? Pensades que este problema débese a unha mala ordenación do terreo?

URL de noticias relacionadas co tema:

http://www.bbc.com/mundo/noticias-43515386

http://www.pensandoelterritorio.com/islas-de-basura-los-vertederos-del-siglo-xxi/

 

Remataron as gripes?

Compañeiros e compañeiras, parece ser que as gripes producidas polos cambios de temperatura están a piques de rematar!

Estas gripes prodúcense debido a uns virus que se transmiten principalmente polo aire e son moi resistentes, xa que hai moitos tipos e ademais, reprodúcense moi rápido. En resume, o virus da gripe é un virus moi difícil de combater. A pesar disto, uns coñecidos investigadores de Nova York fixeron unha exitosa demostración de como eliminar estes virus coa utilización de luz ultravioleta C. Ao realizar emisións baixas de esta luz, os virus da gripe que se atopan no aire desaparecen case ao momento, isto ocorre porque as bacterias e os virus son moito máis pequenas que as células humanas, polo que esta luz pode alcanzar o seu ADN e así, conseguir eliminalos. Esta luz non dana os tecidos humanos, polo que tamén é considerado un método seguro.

Aínda hai máis! Se esta investigación continúa dando resultados positivos, é posíbel que se poida utilizar en hospitais e en centros médicos para evitar as enfermidades transmitidas mediante o aire, como por exemplo: a gripe, a tuberculose, a neumonía ou a meninxite.

E vós.. Qué opinades ante isto? Gustaríavos que este método continuara ou considerades que á larga pode supoñer un risco para o corpo humano?

Resultado de imagen de virus de la gripe

 

 

Fonte(s)

DIARIO16: Crean una luz que extermina los virus de la gripe

GIZMODO:  Crean una bombilla cuya luz destruye el virus de la gripe

20MINUTOS: Un tipo de luz ultravioleta que podria eliminar la gripe

 

O papel “escuro” das mitocondrias

 As mitocondrias son esenciais para o organismo, pois son as responsables de obter a enerxía que precisan as células mediante a respiración celular. Pero, son tamén prexudiciais?

Resultado de imagen de liberacion de adn mitocondrial

Como mostra, mediante video, un estudo dirixido por investigadores da Universidade Monash (Australia), a destrución das mitocondrias fai liberar o ADN mitocondrial, que é moi parecido ao bacteriano. Esta similitude pode explicarse coa teoría da simbiose, que dí que as mitocondrias foron na súa orixe bacterias que, tras ser engulidas polas células eucariotas, quedáronse a vivir no seu citoplasma. O ADN mitocondrial é inofensivo sempre e cando estea dentro da mitocondria. Sen embargo, una vez a célula se ve destruída, o ADNmt libérase ao medio extracelular, donde será identificado polo sistema inmunitario como un patóxeno invasor. Cal é o resultado disto? Pois una resposta inmune similar á que ten lugar nas enfermidades  inflamatorias e autoinmunes.

Que vos parece este descubrimento? Servirá nun futuro para facer novos fármacos para as enfermidades autoinmunes?

Fontes da noticia:

http://www.abc.es/salud/enfermedades/abci-mitocondrial-podria-causante-enfermedades-autoinmunes-201802231427_noticia.html

 

Científicos chinos crean os primeiros monos clonados coa técnica da ovella “Dolly”

imagen

A principios de este ano 2018, científicos do Instituto de Neurociencias da Academia Nacional de Ciencias China presentaron os primeiros primates clonados da historia, usando a técnica de transferencia nuclear, que permite desenvolver clons idénticos a partir dunha célula dun so individuo.

Os investigadores usaron un fibroblasto do tecido conectivo dun feto de mona. O núcleo destas células metéronse en óvulos baleiros que, unha vez fertilizados, foron incubados por nais ata que naceron os dous clons, bautizados como Zhong e Hua, que significa nación china.

Os investigadores desenvolveron 109 embrión transferidos con fibroblastos. So conseguiron seis embarazos e de dous deles naceron os dous clons sans. A Clave do éxito foi o uso de epixenéticos que facilitan a reprogramación celular do embrión.

Segundo o director do Instituto de Neurociencias de Shanghai e coautor da investigación, o señor Mu- Mig Poo o obxetivo desta investigación e producir primates para a investigación. Crear grupos de monos xenéticamente iguais, esencial para a investigación de certas enfermidades. Para moitas doenzas, sobre todo mentais necesitamos modelos de animais o mais parecidos os humanos.

Segundo a opinión de Poo, moitas compañías farmacéuticas empregan deceas de miles de monos cada ano en ensaios preclínicos de fármacos. Necesitan moitos animais porque teñen unha xenética moi variada. Usar monos clonados reducirá o número de exemplares nestes estudos, co que neste sentido sería moito más ético.

Creedes que a clonación pode darnos a clave para atopar solucións a enfermidades que hoxe en día son incurables?

Fonte: El País

 

MÚSCULOS ARTIFICIAIS MELLORES QUE OS HUMANOS?

A creación de estes músculos artificiais non imitan aos humanos, se non que os superan con diferencia.

Este avance foi realizado por científicos en Texas, e estes músculos son capaces de expandirse e contraerse en cuestión de milisegundos con aplicarlle un voltaxe, foi descuberto mediante a nanotecnoloxía, é teñen unha composición de millóns de fibras trenzadas entre elas para así lograr un material flexible, resistente e forte, e tamén ten ao seu favor, que será lixeiro xa que con pouco peso deste material pódese cubrir unha gran área no noso corpo.

http://www.novaciencia.com/category/biologia/

Resultado de imagen de músculos artificiales

 

Un novo material para transformar enerxía solar a un prezo “case regalado”

Denomínase Perovskita e, grazas as súas prometedoras propiedades, permitirá fabricar células fotovoltaicas máis eficientes e baratas sen algunhas das desvantaxes que ten o silicio, o material máis usado na actualidade nos paneis solares. Este estraño mineral é relativamente difícil de encontrar no codia terrestre e foi descuberto por primeira vez no ano 1839 durante unha expedición do xeólogo alemán Gustav Rose polo montes Urais, o cal nomeo esta peculiar estrutura cristalina en honor ao famoso mineraloxista ruso Lev Perovski(1792-1859). A principal facultade deste mineral é que, a diferenza doutras redes cristalinas, pode estar constituída por un amplo mosaico de compostos químicos tantos orgánicos como inorgánicos, o que lle permite absorber moi ben a luz e  faino un bo condutor. Esta propiedade fixo que o interese da comunidade científica por esta rede cristalina híbrida fora aumentando progresivamente nos últimos cinco anos. Na actualidade, utilízase a base química deste mineral para producir novos exemplares de Perovskita en laboratorios de investigación de todo o mundo.

 

 

imagen

 

O material en si mesmo é moito máis fácil e barato de fabricar que o silicio porque o seu proceso de cristalización é sinxelo e empréganse materiais que non son caros. Para obter unha lámina de perovskita nun laboratorio mestúranse dous sales, normalmente Ioduro de chumbo e Ioduro de metilamonio sobre un placa delgada de vidro e quéntase a 100 graos centígrados durante 60 minutos. Ademais, o material é moi tolerante aos defectos, é dicir, non necesita unha calidade excelente, a diferenza doutros materiais semicondutores como o silicio, que requiren unha estrutura perfecta porque a presenza de defectos limita as súas posibilidades de semicondutor. A pesar das limitacións que aínda presenta, converteuse nun dos materiais máis interesantes que están a ser investigados na actualidade e considérase un dos avances máis prometedores para mellorar a vida dos cidadáns e transformar os procesos industriais. A eficiencia das celas solares aumentou rapidamente en poucos anos xa que a primeira cela de perovskita que se fixo tiña unha eficiencia do 3%. Hoxe en día superouse o 20% e fai cinco anos era inferior ao 8%, convertendo esta tecnoloxía na de maior rendemento ata a data. Con todo, as celas de perovskita  lles falta moito para saíren ao mercado debido a que son aínda unha tecnoloxía incipiente que segue a presentar moitos problemas sen resolver. O problema máis grave está relacionado ca estabilidade da súa estrutura. Ao parecer, os dispositivos necesitan ser moito máis estables fronte á humidade, a presenza de osíxeno e a temperatura. Non é estable cando se expón á luz, o que supón un problema moi serio porque o seu principal uso é para fabricar celas solares. Mentres un panel solar de silicio ten agora unha vida de 25 ou 30 anos, a perovskita ben encapsulada pode durar uns catro meses, pero logo degrádase. Por outra banda, tamén se presentou unha liña de investigación con máis posibilidades a curto prazo, que consiste en combinar as celas de perovskita coas de silicio en dispositivos tándem que poidan absorber unha parte máis ampla do espectro electromagnético para lograr que sexan máis eficientes, é dicir, aproveitar as vantaxes de ambos para conseguir mellores resultados. Con todas as súas vantaxes e inconvenientes, está nova tecnoloxía levantou moita espectación ao seu redor e non son poucas as empresas que xa amosaron o seu interese por introducila no mercado tan pronto como para 2020.

Que pensades sobre este novo material e o súa posible aplicación na obtención de enerxía eléctrica? Que importancia creedes que pode ter para o medio ambiente esta noticia?, e para nós? Que outras fontes de enerxía renovable coñecedes a parte da solar? Saberiades explicar cal é o mecanismo de funcionamento dunha placa fotovoltaica?

URL de noticias relacionadas co post:

http://www.elmundo.es/ciencia-y-salud/ciencia/2018/01/29/5a64c234268e3e497a8b4601.html

https://www.technologyreview.es/s/3709/un-material-para-generar-energia-solar-precio-casi-regalado