A razón de porqué ao envellecer nos facemos máis vulnerables ás infeccións

A medida que envellecemos, volvémonos máis vulnerables ás infeccións, as enfermidades. O que primeiro pensariamos é que como todo se vai degradando, o noso sistema imunolóxico vai perdendo progresivamente a súa capacidade para responder cando un microorganismo pasa as barreiras inespecíficas do noso corpo como é a pel. Pero non é verdade que as células do sistema imunolóxico deterioran o seu rendemento cos anos.

imagen

O que realmente pasa, segundo un estudo da Universidade de Cambridge, é que a acción destas células que nos protexen, máis concretamente dos linfocitos T , dáse cada vez máis dunha forma descoordenada o que significa unha perda de eficacia a hora de actuar fronte aos organismos patóxenos. Aínda que cada célula individualmente teña as capacidades necesarias para desenvolver a súa función correctamente, se a coordinación deste pequeno exercito falla a guerra está perdida.

Así, o estudo centrouse máis nos Linfocitos T CD4. Os linfocitos son células sanguíneas da serie branca que se atopan tanto no sangue como na linfa, hai dous tipos B e T , os linfocitos T que son os que nos interesan agora, xéranse na medula ósea pero maduran no timo (debaixo o esterno). Non producen anticorpos pero interveñen na resposta imunitaria celular detectando os antíxenos situados sobre outras células. Os CD4 son os linfocitos T colaborados, reciben ese nome pois axudan aos linfocitos B activándoos e coordinándoos, ademais inflúen nos macrófagos do sangue na súa capacidade de fagocitar.

Secuenciouse ARN de linfocitos T CD4+ recen formados e de “memoria”, é dicir, os que xa estiveron en contacto con antíxenos. Os investigadores observaron que a expresión dos xenes dos linfocitos T CD4+ dos ratos máis vellos nos que se fixo o estudo era moito más variable, polo que ante o contacto cun axente infeccioso respondían de forma heteroxénea expresando xenes distintos, isto non pasou nos ratos xoves.

Concluíuse que a razón  de que ao envellecer sexamos máis vulnerables ás infeccións é que o noso sistema inmunitario perdeu eficacia pola falta de coordinación. Que pensades vos disto? Pasará algo parecido con outros sistemas do corpo?

Fonte:http://www.abc.es/salud/enfermedades/abci-hallan-razon-envejecimiento-hace-mas-vulnerables-infecciones-201703302030_noticia.html

 

AS PRÓTESES DO FUTURO

Como moitos saberedes, a artrite, a enfermidade que provoca inflamacións nas articulacións, leva, en moitas ocasións, á colocación de próteses. Pois ben, nós centrarémonos nas investigacións que se fixeron sobre as de cadeira.

 

Estas pezas non duran toda a vida, é dicir, son implantadas cirurxicamente e logo é necesario substituílas por outras novas. A vida útil das próteses tradicionais anda arredor dos 15 anos. Por iso se traballa en varios laboratorios en distintos modelos delas.

 

Una prótesis de cadera para toda la vida

Varios enxeñeiros alemáns e estadounidenses caeron na conta de que a fricción de certos metais fai que co paso do tempo apareza unha capa de grafito, que é un mineral que actúa como lubricante. Deste xeito, os expertos poderían tratar de potenciar o desenvolvemento de pezas metálicas para obter esta vantaxe que nos ofrece o grafito.

Con todo, outros investigadores opinan o contrario, non apoian o uso de metais, pois cren que son os culpables das descolocacións das próteses e que incluso poden provocar cancro ao liberaren determinados ions no sangue.  Por iso crearon un modelo con outros materiais como a cerámica.

 

Finalmente, outros científicos idearon un nanopatrón que podería impulsar o crecemento do óso da cadeira a partir de células nai. A clave deste avance foi tratar de buscar o desenvolvemento de tecido óseo en lugar do tecido brando que habitualmente se orixina arredor das próteses e que fai necesaria a súa substitución.

 

Vós que opinades destas ideas? Tendo en conta que todas elas son posibillidades pero que ningunha está estendida, cal vos parece a máis acertada?

 

FONTES:

 

 

 

 

Unha esponxa para a rexeneración da cartilaxe articular

Como xa saberedes, a cartilaxe articular é a cuberta que desenvolve o óso na zona veciña a outro, e serve de protección para evitar que ambos ósos se rocen ao moverse entre si. Esta cuberta pode alterarse por causas mecánicas, é dicir por golpes, xiros bruscos ou sobrecargas continuas en caso de deportistas, ou por envellecemento, que pode evolucionar a unha artrose. As lesións relacionadas ca cartilaxe articular adoitan ser moi habituais e o seu tratamento non é doado, xa que a cartilaxe non é capaz de rexenerarse por si mesmo.

Ata o momento, para combater esta doenza usábanse terapias que consistían en producir microperforacións no óso subcondral, que provocaban que o sangue fluirá e coagulara. Deste xeito producíase a rexeneración, pero non era a adecuada, xa que as células nai que chegaban ao lugar da lesión non se atopaban no entorno biomecánico axeitado.

Para rematar con este defecto, investigadores da Universidade de Valencia, en colaboración co Hospital do Mar de Barcelona, deseñaron un novo implante para a rexeneración do cartilaxe articular. O que propuxeron foi unha esponxa porosa biodegradable que se implanta no lugar da lesión e axústase cun parafuso ao óso subcondral. Deste xeito, os seus poros énchense de sangue, reciben as células nai e crean un novo tecido con características moito máis similares ao tecido natural que coa técnica das microperforacións.

Este proxecto atópase na fase de experimentación animal. Xa se puxo a proba con animais pequenos (coellos) e actualmente estase probando con ovellas. Logo de valorar estes resultados a longo prazo estes investigadores valorarán a opción de solicitar unha proba clínica.

diferenza

Que opinades deste novo implante? Tendo en conta que é unha técnica relativamente barata, credes que será o futuro tratamento para as lesións da cartilaxe articular? Coñeciades esta doenza?

Fonte de información: https://ciencia.blogs.upv.es/disenan-un-nuevo-implante-para-la-regeneracion-del-cartilago-articular/

 

Cómo unha célula da túa pel pode devolverlle a vista a un cego

Nun hospital de Xapón realizouse fai un par de semanas o primeiro transplante exitoso mediante células nai non embrionarias. O paciente desta operación foi un xaponés de 60 anos que sufría una enfermidade dexenerativa ocular que lle impedía ver, pero que grazas a máis avanzada tecnoloxía en edición de células nai puido obter a partir das células da pel dun doante anónimo o transplante de retina que necesitaba. Estas novas células nai denomínanse iPS, e están a revolucionar o mundo da medicina moderna.

 

imagen

As células nai iPS, tamén coñecidas como células nai pluripotentes inducidas, son o resultado dun proceso de “reprogramación” de células adultas xa diferenciadas, como por exemplo, dunha célula da pel. Mediante a técnica do ADN recombinante os xenetistas xaponeses introduciron nunha célula da pel dun doante anónimo unha serie de xenes  que fixeron que esta se des-diferenciaran e se transformara nunha célula nai pluripotente, isto é, ca capacidade de xerar calquera clase de tecidos, como os da retina. Deste xeito os xenetistas actuais son capaces de obter a partir dunha célula calquera dunha persoa, case todos os tipos de células do corpo humano. As células iPS demostraron ser moi similares as células nai embrionarias tanto na súa forma como nas súas función. Por outra parte o seu método de obtención presenta varias vantaxes respecto ao destas últimas mediante clonación terapéutica. Para empezar, o paciente dispoñería das células necesarias inmediatamente (aforraríase o proceso de ter que doar as súas propias células para ser cultivadas e logo alteradas xeneticamente, un tempo moi valioso no caso dos pacientes afectados de enfermidades dexenerativas) ademáis de que é un proceso moito máis barato que a clonación.

Esta operación forma parte dun permiso especial que o Ministerio de Saúde Xaponés lle deu a este hospital para realizar un total de cinco intervencións experimentais con células nai. Se todos os ensaios saen como esperan, abrirase o camiño a un novo modelo de medicina rexenerativa baseado nas células iPS. Algúns xenetista como o célebre xaponés Shin´ya Yamanaka, inventor das devantidas células iPS, xa están empezando montar os primeiros bancos celulares onde poder almacenar as células con capacidade pluripotencial. Segundo os seus cálculos, con só 10 doantes poderanse desenvolver células válidas para entre o 30% e o 50% dos xaponeses. Para moitos patrocinadores das iPS o seu soño é un futuro próximo onde esta clase de tratamentos sexan accesibles a todas as persoas.

Que pensades sobre este avance no tratamento de enfermidades dexenerativas? Cal e a vosa opinión respecto a clonación terapéutica? E respecto as iPS? Cal creedes que é o futuro da medicina rexenerativa? Pensades que poderá existir un futuro onde a medicina rexenerativa sexa accesible para todo o mundo como se di nesta noticia?

URL noticia orixinal: http://expreso.press/2017/04/07/una-celula-piel-podra-devolver-la-vista-ciego/

 

BiOM, as primeiras pernas biónicas que predicen os movementos.

Un enxeñeiro mecánico do MIT recibiu o premio Principe de Asturias de Investigación Científica por deseñar, segundo dixo o xurado, “as primeiras próteses que logran emular a perfección a locomoción humana”. Este logro non foi fácil e levoulle a Hugh Herr e o seu equipo décadas de desenvolvemento e investigación cuxo resultado está a revolucionar o mundo da biónica e das próteses medicinais.

 

 

imagen

As novas próteses biónicas diferéncianse das prótese correntes en que non son elementos pasivos que se moven co resto do corpo, senón que responden de maneira independentemente aos impulsos eléctricos do noso cerebro e reaccionan en consecuencia como se se tratase dunha perna ordinaria de carne e oso. Esta comunicación establécese mediante uns electrodos que captan o impulsos eléctrico dos músculos onde está suxeita a prótese e que transmiten esa información a una computadora que, grazas a un algoritmo matemático, é capaz de comprender e asimilar esa información para que as pernas biónicas se movan como o cerebro quere que o faga, isto é, de maneira natural. Ademais, as BiOM utilizan uns tecidos sintéticos con variacións na súa rixidez que se adaptan a superficie da pel sen causar molestias e constan tamén dun  sistema de “propulsión biónica” que imita a acción dos músculos agonista e antogonista da pantorrilla permitindo andar con gran fluidez. En conclusión,  estas próteses son tan avanzadas que calquera persoa discapacitada que as leva podería vestir uns pantalóns longos e alguén ao seu lado nunca se daría conta de que o é.

Con todo, para Herr e o seu equipo de investigación en biomecatrónica do MIT isto non é suficiente e seguen a investigar na creación e desenvolvemento doutras novas tecnoloxías que poidan permitir aos discapacitados “sentir” as súas próteses ou que sirvan de axuda as persoas sas para realizar unha actividade física sin risco de lesionarse. Para moitos científicos todos estes avances abren un futuro no que as discapacidades tanto físicas como mentais poidan ser algo do pasado grazas á tecnoloxía e no que, por que non, a limitación física pode ser compensada con robótica.

Que pensades sobre este avance no campo da medicina? Sabedes en que consiste a biónica? Que pensades da visión futurista que se da a entender no final da noticia? Creedes que ese futuro pode ser posible?

URL da noticia orixinal:

http://clipset.20minutos.es/asi-son-las-piernas-bionicas-de-hugh-herr/

 

Novas vacinas contra a malaria

Recentemente publicouse un estudo que confirma que unha nova vacina contra a malaria, na que se utilizaron parasitos xenéticamente atenuados, é segura, tolérase ben e ten unha boa resposta inmune.

A malaria está causada polo parasito Plasmodium falciparum que se transmite aos humanos pola picadura dun mosquito, infectando primeiro o fígado e logo o sangue. En 2015 producíronse máis de 200 millóns de infeccións e case medio millón de mortes en todo o mundo por esta enfermidade. Numerosos centros están agora investigando para lograr unha vacina eficaz que acabe con esta secuela. O novo estudo describe o uso dun parasito da malaria modificado xenéticamente, que se debilita mediante a eliminación de tres xenes específicos, imprescindibles para que infecte con éxito e cause a enfermidade en humanos.

Estes parasitos xenéticamente modificados son incapaces de multiplicarse no fígado humano, pero están vivos e estimulan efectivamente o sistema inmunolóxico para construír defensas que poidan protexer contra unha infección real de malaria.

A atenuación foi unha estratexia habitual na produción de vacinas. Pero a atenuación nas vacinas anteriores logrouse cultivando o virus ou as bacterias durante longos períodos de tempo, ata que os organismos perdían parte da súa virulencia, ou ben utilizando un organismo altamente  relacionado pero non patóxeno. Esta vacina contra a malaria creouse utilizando enxeñaría xenética precisa do parasito da malaria. Trátase dun enfoque único na loita contra as enfermidades parasitarias.

Pensades que pode ter importancia en enfermidades que teñan incidencia en España?

 

 

Pódese iluminar o cerebro?

Que tanta importancia pode ter a enxeñería xenética para a vida? A resposta a esta pregunta é que moita, de feito é moi relevante, como demostraron recentemente uns investigadores, que grazas a estas técnicas deron un paso máis no desenvolvemento da ciencia referida ao cerebro.

Con apenas unha agulla cirúrxica dun cuarto de milímetro de diámetro, e luz láser, estes investigadores lograron deseñar un mecanismo que permite tomar imaxes de alta resolución do cerebro. Aínda non foi probado en humanos, pero confíase en que en breves supoñerá un gran avance á hora de diagnosticar e tratar enfermidades nas que este órgano actúe.

Chamaron ao proceso “microscopía de cánula computacional”. Co fin de visualizar as células específicas, primeiro son xeneticamente modificadas para brillar en resposta á iluminación cunha certa frecuencia de luz, e despois insérese a agulla no cerebro e utilízase un láser para iluminar o tecido. O feixe ilumina as células xeneticamente modificadas e fainas brillar.

“O que fixemos é tomar unha agulla cirúrxica que é moi pequena e poñela facilmente no cerebro o máis profundo posible para ver imaxes moi claras de alta resolución” explicou un dos investigadores.

Imagen relacionada

fonte: https://consalud.es/saludigital/revista/ingenieria-genetica-y-luz-para-ver-las-zonas-mas-profundas-del-cerebro-515 

 

As neuropróteses: a salvación para as persoas tetrapléxicas

Investigadores pertencentes, na súa maioría, á Universidade Case Western Reserve de Cleveland (EEUU) crearon unha neuroprótese, capaz de conectar o cerebro cos músculos, que permite o movemento dos brazos e mans dunha persoa con tetraplexia. Trátase dun sistema que descodifica os sinais cerebrais e os transmite a sensores que están colocados nos músculos.

Durante o proceso de investigación os expertos implantaron uns electrodos no interior do cerebro do paciente (un home tetrapléxico de 53 anos), concretamente sobre a cortiza motora, e a continuación lle implantaron uns electrodos dentro dos músculos do brazo.

imagen

Esta nova neuroprótese resulta moi importante xa que pode mellorar a calidade de vida das persoas que sofren este tipo de discapacidades, dándolles a posibilidade de recuperar as funcións do brazo e da man para realizar actividades cotiás, ofrecéndolles así maior independencia.

Non obstante, o estudio aínda se atopa nunha fase temperá de investigación e estímase que se tardaran entre 20 e 30 anos ata que esta innovadora prótese chegue a hospitais e ao público en xeral.

Que outras utilidades poderían ter este tipo de próteses? Criades que isto era posible tendo en conta os avances tecnolóxicos no ámbito da medicina nos últimos anos?

Fonte:  http://www.elmundo.es/ciencia-y-salud/ciencia/2017/03/29/58da989be5fdea88698b467a.html

 

 

O cancro de pulmón ameaza cada vez máis ás mulleres.

O cancro de pulmón é unha enfermidade con altos niveis de mortalidade e é o tipo de cancro máis frecuente. Aparecen 1,8 millóns de novos casos cada ano que chegan a sumar a redor de 1,6 millóns de mortes anuais.

Pero pensedes que esta enfermidade aparece igual en homes e mulleres?

Antes dos anos 60 esta enfermidade aparecía maioritariamente  en homes e se trataba dun gran descoñecido na poboación feminina. Pero nos últimos 10 anos, debido ao incremento no consumo do tabaco e a elevada iniciación temperá, esta patoloxía afecta cada vez máis a mulleres. Fai anos fumar era un hábito masculino, e os homes empezaron a deixar de fumar cando se extendeu a información sobre o risco de desenvolver cancro de pulmón (en Estados Unidos o numero de varóns fumadores diminuíu a metade nos últimos 40 anos). Sen embargo, as mulleres se incorporaron posteriormente ao hábito e e as súa consecuencias empezaron a notarse máis recentemente. Ademáis as mulleres comezan a fumar a unha idade máis temprá e  en xeral teñen maior dificultade para deixalo. Según o Ministerio de Sanidade, os patróns de consumo actuais reflexan que un 32,2% das adolescentes entre 14 e 18 son fumadoras frente ao 26,6% dos homes, o que supón un dato moi preocupante na saúde dos menores. Se anteriormente a súa aparición dábase entre os 60 e 70 anos, penso que próximamente dará a cara moito antes. Según algúns estudios, ás mulleres son máis susceptibles ás sustancias canceríxenas do tabaco, o que faría que as mulleres fumadoras desenvolvesen cancro de pulmón con máis facilidades que os varóns.

 

imagen

Aínda que o tabaco  o primer causante deste cancro, tamén existen outros factores como a exposición ao radón, ao amianto, a baixa inxesta de froitas e vexetais, a dieta pobre en vitamina A, a toma de alchol ou a inhalación de substancias carcinóxenas do medio ambiente.

Que pensedes desta situación? Pensedes que esta enfermidade darase en idades máis temperás? Resúltavos impactante a diferencia entre homes e mulleres? Cres que existen diferencias de xénero no risco do tabaco?

http://www.laprensagrafica.com/2016/04/17/cancer-de-pulmon-amenaza-cada-vez-mas-a-las-mujeres

 

É bo reprimir un esbirro?

Todos/as nalgún momento nos reprimimos un esbirro por vergoña a facer moito ruido ou por algún outro motivo, pero… isto é realmente bo para a nosa saúde?

O esbirro é ocasionado pola irritación das membranas mucosas tanto do nariz como da garganta. Consiste basicamente nun acto reflexo no que se expulsa o aire pulmonar a través das fosas nasais e, en ocasións, tamén pola boca.

Se temos en conta que o obxectivo do esbirro é expulsar as posibles partículas extrañas ou xermes presentes no nariz, cando o reprimimos non acadamos o noso propósito. É máis, estes xermes e partículas poden ser desprazados cara partes máis internas do nariz, como os senos paranasais ou o oído medio, podendo ocasionar graves infeccións.

Por outra banda, o aire que expulsamos nun esbirro alcanza velocidades tan altas (de ata 150 km/h) que pode acabar danando os nosos propios tecidos, de maneira que o aumento de presión pode causar pequenas roturas vasculares (por exemplo, sangrado polo nariz ou hemorraxias no tímpano), dor de oídos, inflamación das fosas nasais ou do tímpano, dor de cabeza e mareos.

 

imagen

En definitiva, por todas esas consecuencias que pode causarnos, nunca debemos reprimir un esbirro. O axeitado sería facelo sobre un pano rexeitable, para evitar propagar as infeccións.

Vos que opinades? Coñeciades algunhas destas consecuencias?

https://www.natursan.net/es-malo-estornudar-hacia-dentro-y-reprimir-el-estornudo/

http://www.muyinteresante.com.mx/preguntas-y-respuestas/15/06/22/estornudar-hacia-adentro/